Archive Page 2

04
Απρ.
12

ημιτελές

 

Ναρκο-ψυχεδελιάζω και κάνω σαμποτάζ
σε «χωρικές» και μη συνμαντρώσεις,
βάζω ενέχυρο την πέτρα μου για λίγα γραμμάρια ιδεών
και τη ζωή μου για μερικά κόκκινα βαμμένα μάρμαρα,
στήνω παρτούζες με random νοσταλγούς,
των κυριακάτικων μικροαστικών μεσημεριών
στα μακ-ντοναλντς της Πεντέλης και στις ψησταριές του κατοχικού συνδρόμου

η πράξη απλός συντελεστής σε φορντική συνάρτηση
και η θεωρία ξερασμένη σε γωνίες
όπου το μόνο που θυμίζει ότι κάποτε υπήρχαν κάποιοι εδώ
είναι η μυρουδιά από τα κάτουρα και τις ακαθαρσίες.

13
Νοέ.
11

10 Νοέμβρη

Η μοναξιά κατοικεί στις πολυσύχναστες λεωφόρους των παθών
στις φωτεινές επιγραφές των καταστημάτων που
προκαλούν αναβοσβήνοντας
στις πληρωμένες απολαύσεις και τις σιωπηλές τιμωρίες.

Η μοναξιά παρκάρει στο εμπορικό κέντρο, Επίπεδο 3
φωλιάζει στις αποθήκες των αγαθών καταμετρά το εμπόρευμα
ενημερώνει τον υπεύθυνο ξεπακετάρει και διαλέγει
καρτελάκια με τις τιμές.

Η μοναξιά του ενός διασκεδάζει τη μοναξιά του άλλου
κουφή,..μαλακή σαν πορφυρό βελούδο.
Πρεσβευτής του αιώνιου σκότους.
Τα μάτια κλείνουν χωρίς να το καταλάβουμε.

Η μοναξιά ντύνεται με την αύρα τις ομίχλης
χορεύει στις όχθες του Στύγα
καθώς οι νιόνεκροι κατέρχονται εκ των ουρανών,
χαρούμενοι και απορημένοι.

Σ’ ακούω μόνο όταν μιλάω εγώ.
Σε νιώθω όταν ελέγχεις την καρδιά μου
Σε βλέπω όταν μου κλείνεις τα μάτια.
Σε σκέφτομαι μα δεν αντιδράς.

Η μοναξιά δεν μιλάει πότε γιά κείνη
Η μοναξιά δεν μιλάει πότε.
Μονάχα κλείνει τα μάτια.
Μονάχα κλείνει τα μάτια.

28
Ιαν.
10

χωρίς τόνο

Αφοδευση,

προιον,

εσωτερικων δεδομενων μνημονικον,

εκφραση χυδαιου,

νεου και ωραιου,

αεναη αποδειξη ζωης

και ξαναμασημενης τροφης,

δευτερη ηδονη και

δευτερη καταστολη,

πληθωρας ζωηφιων κατοικια,

ενοικιο η ατερμονη λαιμαργια.

Σφοδρο,γοργο,

ανοργανοτη κατανομη ευρυθμη

και με σκοπο,

μουσικη απαγορευμενη,

στα σφαγεια της μεταμοντερνοποιησης φυλακισμενη..

Εννοιοτε εξαναγασμενη,

τρομακτικο…για μερες δεσμευμενη.

Σιγανα που τραγουδα,

μα ολοι κλεινουνε τα’φτια.

Σιγανα που εκλιπαρει,

για λυτρωση αυτη,

αφοδευση,

αφο…

26
Ιαν.
10

Αντοχη

Σκουριασμενη μπυρα

αποτυχιμενα ρομποτ

πετσινη κουβερτα

καλυπτω τα παραθυρα,σα

κουλες σκουπιδιων και κολλα.

Τη μερα σκοτωνω τα Φωτονια

Μετα αρχειοθετω το αχανες μεχρι να γινει θεατο.

Παραγγελια πισω απο αλεξισφαιρο

γυρω παντου εργατες στοιβαγμενοι σε πολυοροφα,

παραγωγικα ζωα τη μπυρα μετετρεπουν σε κατουρο

«There ya go mate..wannabag?»

μετρωντας τις χαλκινες βασιλισσες,μου λεει.

Χερεταω και φευγω,γυρω παντου ρουφιανοι.

Υδατανθρακας.

Θερρμιδες,πισσα και νικοτινη.

Εκει μοναχα οσοι εχουν χρημα ή δουλοι

ειναι μπορουν να φανε εξω.

Εχω μια καμμενη φωτογραφια που ημαστε μαζι

μια πολαροιντ που’χει βουλωσει τη χεστρα μου,

ωσπου να σαπισει θα εξωτερικευομαι στο καζανακι.

26
Ιαν.
10

Αιτια πολεμου

Λαβαρα λουσμενα με φωτια

απεραντη η σταχτη και φοβος ο αγερας,

αλαλος χωρος η οικουμενη,εξοπλισμενη

αλλοκοτους μηχανισμους και αλλοτε

απαθης,απολιτικη και αρρωστη

πετροβολει την Τραγωδια,ο πολεμος

των Hertz.

Λαβαρα λουσμενα με φωτια

απεραντη η σταχτη και φοβος ο αγερας,

στα αρματα οι πολεμοχαρεις της ιδιοκτησιας

και του ματαιου,μακαριοι αι προγονοι ημων

κοντατοκαρφωνουν τον φιληδονο ερωτισμο,

στρατευουν την ελξη,οριοθετουν,

πολεμος για τη Μητρα.

Λαβαρα λουσμενα με φωτια

απεραντη η σταχτη και φοβος ο αγερας,

του απειρου ο ορισμος,ναοι και ιερεις

μελλοντικη ζωη γεννιεται σκεψη

κατου απ’τα σκελια για του υλισμου τη διαστροφη,

ο πολεμος του αιθερα.

Λαβαρα λουσμενα με φωτια

απεραντη η σταχτη και φοβος ο αγερας,

τροφη και οραμα μοιραζει ο βασιλεας-φιλοσοφος,

χτιζει πατριδες κατεργα κοντρα στα ονειρα,

πουλα ελευθεροχαρτι,διανοηση επι σφαγης

αντικρισμα μεγαλοπρεπειας,σκοταδισμου,,

χυμενα στις στοες τα σπερματα τα Δημοκρατικα,

πολεμος για κυριαρχιση.

Λαβαρα λουσμενα με φωτια

απεραντη η σταχτη και φοβος ο αγερας,

μυθομανης ο χρονος κλεβει παροντικα

το μελλον..παραγωγο αθροισματος παροντων,

χρονος,πολιτισμος,ερως και απατη

ανθρωπομορφισμενες εννοιες

διαστρευλωμενες,συναρτηση ασυνεχης

και ακαρπη που βασανιζει καταστελωντας,,

τα δωρα των θεων θνητων κλανουν την

αναθεωρητικη δομη του ερευνητικου νεο-εγω,

το μεγεθος του πεους καθοριζει το υφος του πολεμου,

υφος που διεγειρει τα νευρικα του αιδιου μονοπατια:

ανεπτυγμενες κλειτοριδες παυσατε να καθοριζετε,,

αφου την καταστροφη φτιαξατε να ειναι,

καταναλωσιμη.

26
Ιαν.
10

Θερμοκοιτιδα στο Ακρ.Καναβεραλ

Καθομαι μπροστα απο δυο οθονες
η αναπνοη μου εχει αρχη και τελος
ειμαι σιγουρος οτι πασχω απο μια
εγγεφαλικη πανουκλα ,εγωιστικη, οπου εδω,
το φως δεν επεξεργαζεται(Ανω τελεια)
το σημα γυρναει πισω με μια αρνηση.

Η καρδια μου βουβα σφαδαζει
η ηχω της αποξενωσης.
Ειμαι αρκετα σιγουρος πως
η καταθλιψη βομβαρδιζει τις ελπιδοφορες
Μουσες μια, μια, καθε που νυχτωνει η σκεψη μου
κουνωντας ενα μαντηλι φλογερο
οδευωντας στο μη ακομα χαρτογραφιμενο
Παραλογο.

Σημερα δεν ειμαι ευτιχισμενος
ουτε καν για μενα δεν ειμαι.
Και δε γνωριζω αν με την «υπνωση» θα γιατρευτω.
Ειναι μαλλον σιγουρο το εσχατολογικο
της δυστυχιας στον ανθρωπο.
Μοναχα σε ενα Α – κοσμο περιβαλλον
οπου οι μασκες χανουν την υποσταση τους,,
εκει θα τα διαγραψω ολα.

26
Ιαν.
10

Χειμωνας διχως καλοριφερ

Βρωμικα συννεφα σκοτειζουν
το προφιλ μου.
Χαπακομενη βλαστηση ερεθιζει αρνητικα
το βλεμα μου.
Τα ζωα φτιαξανε ανθρωπους
και τους ανθρωπους ζωα να’ναι.
Πολυχρωμοι καιροι αυτοι που
ερχονται στα σιγουρα.
γαλαζοπρασινες οι φλογες
κιτρινοκοκκινες οι μυγες
τετραγωνα λεμονια
ασυνειδητοι ιδεολογοι, κοπρολαγνοι
ερωτευμενοι φασιστες
ευαισθητη αναισθησια
και τα ονειρα ουρανια τοξα
οπως παλια η βλαβη στο σημα της τηλεκαταναλωσης.

Η Μαρια απανθρακωθηκε νωρις και γω απλα την κοιταζα.
Ο κοσμος δε θα αλλαξει οσοι νομοι κι αν περασουν.
Το ξερω οτι το χρωμα κι ο ηχος και η οψη τους
καταπιεζει την Κοινη Λειτουργικη Αρχη μας και το φωναζω(ανω τελεια)
και ψαχνω στηριγμα, συντροφο και οχι προβατο.

Ευτιχως καμια και τιποτα δε με περιμενε με ανοιχτα τα ποδια του,
επρεπε να μενω σιωπηλος σαν κουτσουρο πριν τη σφαγη,
τουλαχιστον νιωθανε καπως αμηχανα αγχωτικα και με παραταγανε
και εχω πολυ καιρο ακομα,
τοσο καιρο που το μισος εμαθα να ζωγραφιζω κι’ αλλα χρωματα
εκτος του μαυρου.

Μαυρες οι μητρες και ψευτοκιτρινο το σπερμα
γεννα ασθενεις σαδιστες, για τους πολλους κανονικους(Ανω τελεια)
μακαρι να πεθανουνε, αδυναμοι και αισχροι
μεσα σε μια νεκροβια πολυχρωμια.

Θελω να αγκαλιαστω με μια κοπελα
με ομορφο «εγω» αλλα παντου αρρωστια, ψεμα
προβοκαρουν τα κριτιρια και την ουσια μου
και δεν πεθαινουνε μοναχα εγω ψοφαω καθε μερα
οπως ψοφαει το πνευμα η ηθικη και η καλοσυνη.
Επτα χιλιαδες χρονια και μετραω – καταρα μου
να μετραω λαθη και αδρανη συγνωμη, να ακουω
τα γαμημενα τους συγνωμη,
αφωνα, αχρωμα ανυποστατα συγνωμη.




Follow Philosophy of the K on WordPress.com

Ni.Kappa