Posts Tagged ‘εδώ και τώρα

29
Μάι.
13

καλύτερα να μείνει χωρίς τίτλο

Είμαι ο θάνατος

ενσαρκωμένος,

είμαι αυτό που φοβάσαι

είμαι όλα αυτά που φοβάμαι

και τίποτα παραπάνω

.

Σαν ύπαρξη για να υπάρχω

είμαι προορισμένος

και οφείλω να πεθάνω

αντί να σκέφτομαι

το θάνατο

.

Όσο μακριά και αν μπορέσουμε να συνοδέψουμε τον άλλον στον θάνατο του

αυτός ο τελευταίος μας ξεφεύγει αμετάκλητα

.

Να γιατί όταν κλαίμε τους νεκρούς, κλαίμε στην πραγματικότητα για μας τους ίδιους,

είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε μόνοι μας

.

Είναι και ο θρήνος ένας μικρός θάνατος

μιά σχετική ασυνέχεια της χρονικότητας

έχεις ταυτοχρονα πεθάνει και επιβιώσει

του ίδιου του θανάτου σου

.

Είναι αλήθεια ο θάνατος

αληθινή και η απώλεια

.

Ίσως ο θάνατος του άλλου

να μας συγκινεί περισσότερο απ΄το δικό μας

γι’αυτό και εύκολα πεθαίνουμε για τον άλλο

.

Σίγουρα όμως δεν πεθαίνουμε για τον άλλο

απλά καθυστερούμε λιγάκι το χρόνο,

καθυστερούμε

.

Το σώμα κατακτά την αλήθεια του

μόνον όταν βρεθεί το ίδιο μέσα στο απόλυτο άλγος

.

Αυτό είναι το πένθος°

μιά εμπειρία συνπαρουσίας μου μαζί σου

στην πνευματική ενσωμάτωση, εκεί

που όλα τα βάσανα ονομάζονται αρετές

.

Λένε για τον άνθρωπο

πως η ζωή είναι μικρή

και είναι, για τους μικρούς

και κάθε θάνατος πρώιμος,

και είναι, για τους πρώιμους

.

Ο χρόνος μας είναι

ένα παιδί που παίζει

μετακινώντας τα πίονια:

η βασιλεία ενός παιδιού

.

Η ζωή θα’ ναι για πάντα

η ερωμένη του θανάτου




Follow Philosophy of the K on WordPress.com